Een paar weken geleden lanceerde de Kamer van Koophandel (KvK) een netwerk voor haar leden. De reacties waren deels negatief: waarom een eigen netwerk en niet aangehaakt bij vergelijkbare initiatieven als HigherLevel?

Het initiatief van de KvK heeft nu ook een blijkbaar al langer sluimerend gevoel bij haar leden losgemaakt: waarom bestaat de KvK eigenlijk en waarom betaal ik zoveel? Gevolg is nu de groep ‘ik ben de kvk liever kwijt dan rijk’ binnen het KvK netwerk. De groep heeft momenteel 40 leden. In de discussie binnen de groep melden zich ook voorstanders van de KvK, waardoor een aardige discussie ontstaat. Zou de KvK blij zijn met die discussie binnen haar netwerk en al deze online aandacht? Ik vraag het me af.

Stap 1 bij een sociale media strategie is luisteren naar conversaties. Op basis van analyse van die conversaties in combinatie met  andere vormen van onderzoek ontstaan vervolgens insights in de wensen en behoeften van de doelgroepen. Ik denk dat de KvK deze eerste stap wat snel heeft gezet en beter had kunnen investeren in communicatie over bestaansrecht, doelen en motieven.

Volgens marktonderzoeker Nielsen is de gebruiker van Twitter relatief oud: 42% van alle gebruikers is tussen 35 en 49 jaar. Deze grote, werkende groep maakt ook dat Twitter vooral onder werktijd gebruikt wordt. Opvallend vind ik dat Twitter niet zo groot is bij jongere generaties, maar ook dat oudere generaties zo snel en massaal een online communicatietool oppikken.

Twitter was de late weken een voortdurende terugkerend onderwerp in de (traditionele) media. Voor jongere gebruikers wellicht een reden om af te gaan haken. Mainstream is niet spannend en bovendien zal voor veel jongeren de gedachte dat hun (groot)ouders hetzelfde medium gebruiken ook niet direct aanspreken. Ten slotte is het principe van ‘vertellen wat je doet’ helemaal niet zo spannend als je opgroeit met MySpace en MSN.

De oudere generatie (ik ben zelf een X-er) heeft die ervaring van online delen veel minder. Het gebruiksgemak zal de adoptie van Twitter in die leeftijdscategorie alleen maar versnellen. Ten slotte zal ook het zakelijke perspectief mee spelen, veel mensen willen zichzelf, hun product of bedrijf in de kijker spelen. Twitter biedt hier voor veel mogelijkheden.

Twitter is uiteraard pas twee jaar oud, maar toch is de demografische samenstelling van hun userbase iets waar ze zich zorgen over zouden kunnen maken. Om echt groot te worden en te blijven zijn nieuwe, jonge gebruikers een must.

Het is waarschijnlijk makkelijker geld te gaan verdienen op basis van een populaire, gratis dienst dan een populaire dienst te realiseren . Twitter groeit hard, is populair en zal naast het vergroten van de groep gebruikers steeds meer de nadruk gaan leggen op het verdienen van geld. In de Wall Street Journal las ik een aardig arikel over het commerciele perspectief van Twitter zelf en bedrijven op Twitter.

Veel sociale media zijn gratis, dus ook voor bedrijven. Voor die social media is het lastig om zo’n toegevoegde waarde te bieden, dat bedijven er ook voor willen betalen. Met een gratis account kun je als bedrijf immers al veel. Twitter heeft al aangekondigd later dit jaar met een betaald account te komen. In het artikel staat al een aantal suggesties:

• Magpie betaalt (bepalende) twitteraars om keywords te gebruiken, die belangrijk zijn voor adverteerders;
• ExecTweets is een initiatief van Twitter, waarbij business executives gevolgd worden. Microsoft sponsort het initiatief;
• Filteren van tweets op thema’s en die op thema gerichte webpagina’s aan te bieden of via widgets. Verdienmodel op basis van advertenties;
• Betaalde tweets op een website, Mashable experimenteert hier al mee.

Het merkwaardige van dit soort initiatieven is dat er geld mee verdiend wordt voordat Twitter het zelf doet. Vraag is natuurlijk hoe en in hoeverre Twitter de huidige waarde (250 miljoen dollar) waar gaat maken met betaalde diensten.

Ik schreef al eerder over de blogstorm die kan opsteken als je bloggende moeders boos maakt. Voor bedrijven die producten en diensten aanbieden voor moeders en hun kinderen blijft het benaderen van bloggende moeders of specifieke fora een logische stap. Een mooi bericht over je product of dienst op zo’n medium is natuurlijk goed voor je online reputatie.

Een tijdje geleden maakte ik al eens een overzicht van relevante fora, blogs en networks voor (door) moeders. Over relevantie kun je natuurlijk twisten, maar ik kwam uit op een online medialijst van 90 media. Vraag is dan natuurlijk hoe je die moeders vervolgens ook gaat benaderen.

Op het blog van Ogilvy PR las ik een aardig antwoord op deze vraag in ‘de 7 belangrijkste punten waarvan bloggende moeders vinden dat je die als PR professional zou moeten weten’. Een vrije vertaling:

1. Interesseer je in mij - moeders bloggen vaak over persoonlijke dingen, denk goed na over de fit met je product of dienst;
2. Vraag me niet zomaar om een gratis posting - bied eerder aan een product of dienst eens te proberen en denk ook gewoon eens aan adverteren op die plek;
3. Laat me weten wie of wat je zoekt - veel bloggende moeders hebben een online netwerk en kunnen je helpen aan contacten die wellicht beter aansluiten op je vraag;
4. Bedenk dat we kinderen hebben -  denk na over het tijdstip waarop je contact zoekt en begrijp dat antwoorden op vragen soms niet direct komen;
5. Bedenk dat we kinderen in verschillende leeftijden hebben - die leeftijd is bepalend of je product of dienst nu echt wel zo goed aansluit;
6. Schrijf me niet voor wat ik op moet schrijven - bloggers houden er niet van als je voor ze wilt bepalen wat ze op moeten schrijven, moeders dus ook niet;
7. Interesseer je ook na de campagne in me - bouw aan een relatie die wat langer duurt

Een lijst als hierboven bevat natuurlijk wat open deuren en geldt zo’n beetje voor bloggers in alle soorten en maten. Interessant vind ik vooral het netwerkaspect (punt 3) waar de lijst van uitgaat, een netwerk gebaseerd op ‘moeder zijn’. Ik ben zelf vader en ik blog, maar heb over een dergelijk netwerk voor vaders nog niet nagedacht. Vader zijn is voor mij eigenlijk nooit de trigger voor een netwerk, terwijl ik van veel andere bloggers toch wel weet of ze kinderen hebben. Bij het opstellen van een  vergelijkbare online medialijst de volgende keer ook maar eens de bloggende vaders zien te vinden.     

In 2006 richtte ik met twee partners BuzzBasics op, een van de eerste bedrijven in Nederland die online conversaties vertaalde naar consumer insights. Geinteresseerde bedrijven bleken vooral oog te hebben voor hun online mediareputatie en de mogelijkheden om snel issues te signaleren en te verhelpen. Vooral een tool gebruikt voor customer service, waarmee met name gemonitord werd op de eigen bedrijfs- of merknaam.

De mogelijkheden voor Sales kwamen veel minder vaak ter sprake. Terwijl mensen op blogs, twitter en andere sociale media heel regelmatig (impliciet) aangeven voor een koop, verkoop of andere gebeurtenis te staan. Mensen schrijven bijvoorbeeld op dat ze willen of gaan verhuizen of grote behoefe hebben aan vakantie.

Als je bedenkt dat een gekwalificeerde hypotheek lead via een online kanaal een hypotheekadviseur al gauw euro 200 kost, dan heeft een posting van iemand die gaat verhuizen ook een zekere waarde. Alleen hoe ga je hier als aanbieder mee om? De andere partij geeft weliswaar aan te willen verhuizen, maar niet of hij/zij ook openstaat voor contact met een hypotheek adviseur.

Op de weblog Scalable Intimacy las ik voor het eerst over Social Relationship Management (SRM). SRM staat voor het proces van monitoren, opbouwen en activeren van online relaties die eigenlijk nog helemaal geen relaties zijn. SRM is dan het voorportaal van Customer Relationship Management. Maar als je niet uitkijkt is het voor die relaties voor hetzelfde geld doodgewoon spam.

Op Twitter is sinds een paar weken Aegon Bank actief . Twitteraars die tweets publiceren met woorden als “belasting” of “aangifte doen” maken grote kans op een reply van @aegonbank. In die reply wordt verwezen naar een webpagina van Aegon met allerhande belastingtips. Voor de ontvanger een aardige service, voor Aegon een mogelijk eerste stap richting een klantrelatie. Aegon doet dat goed.

Uiteraard hangt het succes vooral af van de wijze waarop je mensen benadert en wat je te bieden hebt. Transparantie, duidelijkheid en respect zullen in die benadering centraal moeten staan. En een directe toegevoegde waarde voor degene die je benadert.

Goede doelen en sociale media, het lijkt een logische combinatie. Sociale media bieden een kans om op een groot podium je verhaal te doen en het publieke op kosteneffectieve wijze bij je doel te betrekken. In een tijd waarin het publiek het geld liefst zoveel mogelijk op zak houdt zijn sociale media een must voor goede doelen.

In 2007 daalde, volgens het CBS,  het bedrag dat consumenten uitgaven aan goede doelen. Ik kan me niet voorstellen dat die trend in 2008 is omgedraaid. Het zal harder knokken worden voor goede doelen om een bijdrage te krijgen uit het goede-doelen-potje van de consument. Sociale media zijn een middel om dat doel toch te bereiken.

In de LinkedIn groep van Social Media Professionals stond pas een oproep voor cases waarin charitatieve instellingen gebruik maken van sociale media. Hieronder een korte samenvatting van de bijdragen:

• Het Rode Kruis gebruikte een channel op ViaVideo. Hulpverleners maakten opnames in Indonesie en Sri Lanka na de tsunami en publiceerden die online. Het Rode Kruis heeft ook een kanaal op YouTube. Het kanaal bevat zo’n 40 filmpjes waarvan de populairste ruim 4000 keer is bekeken.
• Oxfam Novib doet hetzelfde met een eigen ViaVideo-kanaal waarin wordt aangegeven dat hier filmpjes komen waarin wordt uitgelegd wat er met je donatie gebeurt. Het aantal reclamefimpjes domineert vooralsnog. Hiernaast heeft Oxfam Novib een sociaal netwerk van vrijwilligers (het Doenersnetwerk), ze gebruiken hiervoor het Ning-platform. Het Doenersnetwerk lijkt behoorlijk actief.
• De 1procentclub is een organisatie die mensen vraagt 1% van hun tijd of geld aan een goed doel te besteden. Op de site kun je een project kiezen. Elk project heeft een eigen pagina met projectinformatie, een weblog, foto’s en filmpjes zodat je zelf kan volgen wat er met je geld gebeurt.
• Pax Christi heeft een hyve (19 leden) voor het versterken van de banden tussen jongeren in Servie, Kosovo en Nederland.
• EEN is een samenwerkingsverband van meer dan vijftig maatschappelijke en ontwikkelingsorganisaties.EEN heeft een hyve met 12000 leden en een FaceBook groep met 53 leden. Op het blog van EEN gebeurt nog niet zoveel.
• Voor de wereld van morgen is een initiatief van ASN Bank. Je kunt er een idee droppen en een team starten dat het idee ook gaat realiseren. Je kunt lid worden van een team maar ook fan van het idee. Op dit moment lopen er 155 ideeën. Het concept draait om (online) informeren en inspireren.
• Amnesty International vierde het 60 jarig bestaan van de universele verklaring van de rechten voor de mens met een crossmediale campagne (hier de uitleg van de uitvoering).
• Play it forward is een inititiatief waarmee je uiteenlopende (mondiale) projecten kunt steunen. Je kunt via widgets aandacht vragen voor het initiatief dat je steunt binnen je eigen sociale netwerken. Als je ambassadeur wordt van een project krijg je de middelen om te bloggen en video en beeld te delen. Als het bedrag voor een project binnen is, houden Fieldworkers ter plekke online de voortgang bij.

Een trend lijkt vooral om mensen online zelf hun goede doel uit te laten kiezen, een soort bijdrage te laten kiezen,  ze te stimuleren om anderen bij het project te betrekken via networks en het resultaat ook online te laten zien. Een hyve, FaceBook groep of video channel als op zich staande activiteit lijkt minder succevol.

Met (maximaal) 140 karakters op Twitter een halve pagina in de nrc next van vandaag bereiken: het lukte Kamerlid Arend Jan Boekestijn . Hij maakte in een tweet een onhandige grap over Chinezen, verwijderde die snel weer en moest even later toch zijn exuses maken. Zo’n tweet wordt uiteraard meteen opgepikt door andere twitteraars en vervolgens dus ook door de (online) media. In sociale media liggen al je foute grappen, teleurstellingen etc. meteen op straat. Hieronder een paar vuistregels voor het reageren en participeren in sociale media.

• Maak duidelijk wie je bent, gebruik je eigen naam en (indien van toepassing) ook de naam van de organisatie namens wie je reageert;
• Controleer je reactie, die blijft dankzij Google tot in eeuwigheid staan. Bekijk je spelling en vraag je af of die grap echt wel zo leuk is, ironie is bijvoorbeeld een lastig stijlmiddel op internet;
• Als je namens een bedrijf reageert: laat je niet verleiden tot discussie, reageer in principe maar 1 keer;
• Als je zakelijk reageert: doe geen loze beloften, de ander zal je er aan houden;
• Pick your battles, sommige discussies win je niet, begin er dan maar niet aan;
• Sluit je bijdrage aan een discussie ook echt af, bedank voor de input en maak het resultaat helder.

Vorige week ben ik verhuisd, dit weekend was ik bij de IKEA. Ik verbaas me ter plekke altijd over de drukte en online over de manier waarop mensen IKEA omarmen.

Mensen die bij IKEA ontbijten verenigen zich, er is een community van mensen die potloden stelen bij IKEA . In het buitenland heb je tal van fansites als deze .  Een heel aardige vind ik ook de IKEA-hacker website waar mensen enthousiast hun IKEA spullen verbouwen en het resultaat presenteren. De hoeveelheid blogs, filmpjes, foto’s van klanten over IKEA is indrukwekkend.

Ook IKEA zelf bouwt flink door aan klantenbinding en online reputatie via de eigen vriendensite en het videokanaal waar je je filmpjes kwijt kunt.

Om meer te weten te komen over de online populariteit van IKEA, interviewden we een tijdje geleden de oprichtster van IKEA hyve:

Hyundai stond voor veel Amerikanen voor ‘Hope You Understand Nothing’s Drivable and Inexpensive’. Een reputatie van goedkope en matige auto’s. De laatste jaren werkt Hyundai hard aan een andere reputatie.

Hyundai deed dat al door te investeren in technologie en design, maar laat zich nu ook van een sympathieke kant zien. Amerikanen die een Hyundai kopen, kunnen de auto terug geven als ze hun baan verliezen. Voor veel Amerikanen momenteel een reeele mogelijkheid.

Hyunday kondigde de actie groots aan tijdens de laatste Super Bowl, eerder deze maand met slogans als ‘We’ve got your back’ and ‘We’re in this together.’ Een slimme recessie marketing actie. Hyundai neemt de angst van een grote investering weg en bouwt aan een band met een klant. En bovendien goed voor de online media reputatie, de actie werd erg goed ontvangen onder Amerikaanse bloggers.  Een goed uitgangspunt voor als er betere tijden komen.  

Coca-Cola sponsort een jaarlijks muziekfestival in Zuid-Afrika. Blogger Jason Bagley heeft een paar jaar geleden een blog opgezet over het festival. Hij verzamelde en publiceerde er uiteenlopende informatie. Van de week kondigde hij aan te moeten stoppen met zijn blog.

De reden dat hij stopt is een juridisch conflict met Coca-Colavindt dat Jason wat te vrijelijk is omgegaan met beeldmateriaal en domeinnaam. Een terecht punt van Coca-Cola. Jason profiteert wel erg nadrukkelijk van de naam van een ander.

Lastig punt voor Coca-Cola is de enorme populariteit van het blog. Consequentie is bijvoorbeeld dat Jason met zijn blog de hoogste posities inneemt in Google na zoeken op het Coca-Cola Fest. Dit is vooral lastig omdat het akkefietje dus ook meteen op straat ligt en het consequenties heeft voor de online media reputatie van Coca-Cola.

Coca-Cola heeft gelijk en haalt dat gelijk ook. Probleem is dat het daarmee ook iets afpakt van een grote schare fans van het festival. Een festival waar Coca-Cola aan verbonden is. In de discussies over dit onderwerp lees ik dat Coca-Cola en Bagley wel samen gesproken hebben om dit issue op een leukere manier op te lossen, maar dat dat niet gelukt is.

Ik denk dat Coca-Cola hier te allen tijde uit had moeten komen. Ik denk ook dat het issue van copyright best uit te leggen is aan het publiek. Wat minder uit te leggen is, is dat je het publiek vervolgens iets afpakt. Dat publiek zal in een online wereld steeds bepalender worden voor de beeldvorming van een merk.